Początkowo Żurowa należała do parafii Ołpiny założonej w 1349 roku na mocy przywileju lokacyjnego wydanego przez Kazimierza Wielkiego.

Żurowa jako osobna miejscowość powstała zapewne przy końcu XV wieku lub na początku XVI wieku. Była królewszczyzną należącą do uposażenia starostów bieckich. Założona była na prawie niemieckim o czym przekonuje nas następujący fakt: 1588 roku 8 marca protestują przed woźnym ziemskim Kruszyński i Stanisław Żurowski z powodu wynajęcia dóbr wójtowskich wsi Żurowej, twierdząc, że oni na mocy praw i przywilejów nadanych im przez J. M. królów a odnoszących się do tych dóbr wójtowskich przed wszystkimi innymi mają prawo do zakupu tych dóbr.

W 1581 roku dzierżawił Żurową Zygmunt Żurowski. Było wówczas łanów kmiecych 3, zagrodników bez roli 2, komorników z bydłem 2, komorników bez bydła 4, rzemieślników 3. Po 1772 roku Żurowa została sprzedana przez Żurowskich.

Kwota 14076 złr informuje nas o robociznach za czasów pańszczyźnianych, które otrzymali właściciele Żurowej jako odszkodowanie za zniesione prawa pańszczyźniane.

W pierwszym dziesięcioleciu XIX wieku właścicielką Żurowej była hrabina Tekla Stadnicka. W 1807 roku zobowiązała się w imieniu własnym i swych prawnonabywców zbudować budynki plebańskie i reparować je.

Przed rokiem 1842 Żurowa należała do Antoniego i Kunegundy z Trześniewskich Stańskich, a od nich Żurową nabyli Józef i Zofia z Trześniewskich Trębeccy. W spadku po Zofii Trębeckiej otrzymali Żurową Królikowscy, Brzowska i Onufry Trębecki.

W 1869 roku nabył te dobra Aleksander Rodecki i był w ich psiadaniu do 1882 roku w tym bowiem roku na publicznej licytacji nabył Żurową Walerian Szeliski za kwotę 22010 złr, a w cztery lata później Żurową nabył Bank Hipoteczny za kwotę 17000 złr. Bank ten w 1887 roku odsprzedał Żurową Stefanii z Leśniowskich która w 1908 odsprzedała ją Ignacemu Budzynowi.

następna strona »

Ochrona środowiska